ظاهرا مخترعین این شیوه در دست نوشته های خود که البته نیمی از آنها در حمله ی نخست مغول ها به ایران سوخته است،چنین گفتند که این شیوه ی پست مدرن می بایست به عقب مانده ترین و بیگانه ترین انسانها با زبان خارجه(فرنگ) تدریس شود؛حتی گروهی از مورخین شیعی چنین بیان کرده اند که در یکی از دست نوشته های سوخته نام از مکانی به نام” مفید”برده شده و ذیلا تاکید گردیده که اهالی محترم آن مجتمع آموزشی همگی، از معلم باشی ها تا شاگردباشی ها، فطرتا با زبان خارجه بیگانه اند و از آنها بیگانه تر یافت می نشود که جسته ایم ما…!!!

خلاصه از قضای روزگار بنده و هم پالکی هایم در سال دوم تحت این شیوه شروع به زبان آموزی نمودیم .یادم هست صبحی از روزهای سرد زمستان بود که زنگ نخست ما “لب” داشتیم(همان مخفف لابراتوار زبان !!! که ای کاش به جایش یک باغچه از گل های یاس و زنبق و نیلوفر می کاشتند تا مفیدی های مفلوک این قدر با اسامی گل ها غریبه نباشد و مجبور نباشند برای پاسخ به این سوال که “عزیزم چه گلی دوست داری؟”از اردوی جهادی و جشن پتو و… سخن بگویند)

یادم هست آقای “خورشیدی” معلم گروه ما بود.در حاشیه بگویم که یادم هست بنده ی خدا یک پیرهن داشت که بالاش یک دکمه ی قابلمه ای دوخته بود و خلاصه به شیوه ی اون معلم زبان سال اول که حالم از ظاهر مذهبی مآبش بهم می خورد؛این شآن مقدس!مدرسه ی مفید رو حفظ می کرد.

بله می گفتم،

یادمه کارتون انگلیسی بامزه ای بود که حیوانات درش بودند و از قضا دو تا معشوقه هم داشت که ما اولین صحنه ی” بوس!”رو اونجا دیدیم.البته آقای خورشیدی نزدیکای اون صحنه که رسید فیلمو زد جلو و ما این صحنه رو در حالت پخش سریع(forward) دیدیم؛که یادمه به ناگاه شیهه از جماعت مفیدی بلند شد و صدای دستها که می آمد به نشان تایید و بعد همه یک صدا “دوباره دوباره …”واخم از روی ناچاری آقا معلم.ونقل است که عده ای از سربازان همیشه گمنام آقا،درحالی که شیهه می گشیدند که “وا اسلاما،وا اسفا…”به سرعت ماورای نور این خبر را به جنابان بالا که خوب می تواند معلم راهنمای وقت باشد،گزارش نمودند.

یادم هست که می شنیدیم برای معلم های ما هم از این کلاس ها می گذاشتند و ما تحت تاپیر همان بت پرستی مفیدی،با اشتیاق تمام خبرهای کلاس معلمین را دنبال می کردیم.سرآخر نه ما از آن کلاس ها چیزی عایدمان شد نه آن معلم باشی های عزیزم.

یادم هست که در یک سفر رفت به مشهد بود که در کوپه ی قطار آقای دهقانی تا صبح به تفصیل از این روش دفاع نمودند؛و این در حالی بود که به جهت عدم کامیابی، این متد ابلهانه دیگر در مدرسه تدریس نمی شد.چه بحث بیهوده و مسخره ای بود!دعوا بر سر مرده!و تصور کنین که طرفین بحث هر دو رنجور از این شیوه هستند!اما یکی بنا به مصلحت در نهان و دیگری در آشکار.

وامروز در جایی ایستادم و بر تمام وقایعی که در آن دوران گذشت می نگرم .برخی از آن دلپذیر بود وبرخی ابلهانه .اینقدر که گویی فکر می کنم همه ی ما از بچه ها تا معلمین،همه کودک بودیم خوب یادم هست تنها یک نفر (آقا افشار عزیز)به من گفتند که هیچ کس رو در زندگیت بت نکن و بعد با اون کلام شیوا حدیثی از حضرت امیر(علیه السلام)خوندند که مضمونش این بود:نگاه به بزرگی کلام انسانها کن نه بزرگی خودشون.

نمیدونم چرا در این فشار کاری به سرم زد اینا رو بنویسم .اما بعضی نقاط تو زندگیم وجود داره که دلم می خواد می تونستم اونا رو با یه پاک کن ،از همه ی فایل ها ی این دنیا پاک می کردم.

شنیدم که این رییس جمهور با ادب هم به منتقدینش لقب “بزغاله” داده چیزی که من حتی از نوشتنش در اینجا شرم می کنم وشاید روزی مردم ایران از این مهد کودک فارغ التحصیل شوند و به دنبال آن پاک کن جادویی بگردند تا شاید بتوانند آن را برای همیشه از حافظه ی تاریخ پاک کنند.حیف…

+تو یکی از وبلاگ ها، عبارتی در وصف مفید نیوز دیدم که خیلی دلچسب بود:

همه برای یکی، یکی برای همه

+مفید نیوز برای ادامه کار و سرپا موندن نیاز به یاری شما داره؛ سایر دوستان رو از راه اندازی مفید نیوز مطلع کنید. اگر هم دستی در کارهای گرافیکی و یا وردپرس دارید و مایل به همکاری هستید، دست شما رو به گرمی می فشاریم.

+مفید نیوز تا اینجا کار مشترک سعید و منه، به امید آن روز که اعضای تیم مفید نیوز خیلی بیشتر از اینا باشن. جا داره از سعید هم بابت زحماتی که تو این مدت کشیده، تشکر و قدردانی کنم.

به امید رشد و ارتقاء مفید نیوز