خیلی اتفاقی تصمیم گرفتم بعد از یک سال بنویسم

هیچوقت روزی رو که اومدیم با حسین میرمجیدی شروع به نوشتن کردیم رو یادم نمی ره…داستانهایی داشتیم…آدم های زیادی اومدن اینجا این مطالب رو خوندند، کامنت گذاشتند…بعضی وقتا تشکر کردند بعضی وقتا از شعر هام تعریف کردند و بعضی وقتا که حرفای سیاسی نوشتم ….ظاهرا همه دوست دارند که ما شعر بگیم تا….

به هر حال دست همشون درد نکنه…یادمه با اومدن فیس بوک در اینجارو تخته کردم…حرفامو بردم اونجا اما صدامونو بریدند…دستامونو بریدن، پاهامونو بریدن گفتن لال شو، خفه شو، بشین سرجات، حتی فکر هم نکن…اما مگه می شه فکر نکرد؟!مگه می شه نفهمید؟ مگه میشه ظلمو جورو حس نکرد؟….ولش کن دوباره داره می ره تو فضای سیاست…همون شعر بچسبم بهترهراستی جا داره از آقا افشار گل هم یادی کنم…یادمه قرار بود ی عکس سه نفره بگیریم بندازیم تو سایت اما خوب هنوز….

نمی دونم چند نفر اینجارو خواهند دید…نمی دونم صدامو می شنون یا نه اما می خوام از همشون تشکر کنم…احتمالا این آخرین باری بود که نوشتم… خدانگهدارتون…حامی یوسفدهی۲۱ روز زمستان ۸۸

…نه اشتباه نکن! این ی شعر عاشقونه نیست…تصور کن ی مرد و با چشمای خیس…نمی خوام نباید تو شعرم به تو جسارت کنم…نباید حس عشقو تعبیر به اسارت کنم… شکسته می رم امشب بانو خدا نگهدارت….اگرچه می دونم می شکنه اون دل سبز سپیدارت… واسه من که پنجره ی آرزوی مبهم بود….تو پنجره باش و تموم دیوارت….خیلی انتظار کشیدم که شاید بیای باز برای بدرقم  با اون لباس گل دارت … ودلخوشم کنی با ی دروغ مصلحتی که می شه بازم بیام برای دیدارت…ولی چه فایده که خوابت عجیب سنگین بود…. صدای خاطره هامون که نکرد بیدارت… می گن روزه گرفتی و دیگه غزل نمی نوشی…بمونه این آخرین غزلم واسه افطارت…شکسته می رمو خاطرات سبز تورو به یادگار می برم امشب،خدانگهدارت…..به یادگار می برم امشب،خدانگهدارت….هرچی لب تو دنیاست، مجیز تورو می گن…تو که بی لب زاده شده بودی ستمگر….هرچی دسته تو حسرت دامن توئه…تو آخرین جوابی واسه ی خواست بی ثمر…تعبیر ی خوابی که تو ذهنی خسته است…اون آخرین در نجاتی که همیشه بسته است…تو ی تکرار خسته ای که فقط یکباره…وحدت اون دردایی هستی که بیشماره….من تو اسم تو تجزیه شدم بانو….تجربه کن منو تو مرگی دوباره….شعری که خونه تو حسرتت لخته می شه…آخرین وارث نسل عشق اخته می شه…منو تو این هجرت غمگینم بدرقه کن…تمام واژه ها رو تو ذهنت دغدقه کن…. بذا تفسیر نگاه تو بشم بانو…اسم حقیرمو رو زبونت لقلقه کن….واسه کسی که خرابه عمری زیر آوارت…آخرین جمله همینه خدانگهدارت….آخرین جمله همینه خدانگهدارت…خدانگهدار همتون

به نام خدا

۱-در مورد شیطان و وسوسه هایش زیاد گفته اند و شنیده ایم. اما به نظرم مطلب زیر میتواند بسیار کار گشا باشد. چون اگر کمی اهل دقت باشید با فرا گرفتن این نکته حضور شیطان را در زندگی کاملا” لمس خواهید کرد. اگر تجربه ای در این زمینه پیدا کردید ما و دوستان را بی خبر نگذارید. 

عزیزی میگفت: هر وقت تصمیم می گیرید که کاری انجام دهید (خوب توجه کنید هر کارمباحی نه لزوما” کار خوب یا عبادت) وسپس انجام آن کار را به هر دلیلی به تاخیر می اندازید در اکثر موارد شیطان در آنجا حضور به هم رسانیده است. لذا بهتره که قبل از اینکه عزم بر انجام کاری کنیم مطمئن شویم که آیا آن کار را حتما” انجام میدهیم یا نه؟ اگرقطعا” بنای انجام آنرا داریم سپس عزم بر آن داشته باشیم.   

۲-شنبه با آقای یاسر ولی بیگ از فارغ اتحصیلان دبیرستان سروش رفتیم کانون توحید لندن، آقای مهاجرانی مثنوی تدریس میکردند. بحث این هفته ی ایشان داستان موسی و خضر علیهما السلام بود. نکات جالبی مطرح شد و محظوظ گشتیم.

۳-ایشان سایت زیر را برای جستجوی اشعار فارسی معرفی کردند که امیدوارم برای شعر دوستان عزیز مفید فایده افتد:

                             http://ganjoor.net                

۴-اگر فرصتی دست دهد بنا دارم در مورد برنامه های تلویزیون های انگلیس براتون بنویسم. به نظرتون خوبه؟ دوست دارین؟

۵-تا بعد خدا نگهدارشما

نمی دونم چرا این انگلیسی ها اینقدر کهنه پرستند. آقا از شما چه پنهون این اتاقی که چند هفته ایست نصیب ما شده و در آن زندگی می کنیم همه چیزش متعلق به زمان جنگ جهانی اوله. از جمله آیینه آن که کاملا رنگ و رو رفته و پر از اعوجاجه. هر روز صبح که قیافه ی خودمو توش تماشا میکنم احساس بدی بهم دست میده. توش پر از موج های مختلفه  و سرتا سر اونو خش فرا گرفته. به نظر میرسه که چند باری با سیم ظرفشویی حسابی صورتشو خط خطی کرده ان. خوب طبیعیه که اونم عقده ای بشه و همه چیزو همه کس رو تار و بهم ریخته نشون بده.

کوچک بودن اتاق هم شده مزید علت ، تکون میخوری خودتو تو آیینه مشاهده میکنی. یه بار تصمیم گرفتم بزنم بشکنمش تا هر دو از دست هم راحت بشیم یاد این شعر افتادم که خود شکن آیینه شکستن خطاست. لذا از این تصمیم منصرف شدم ولی خدا وکیلی اگه این شاعر هم گیر همچین آیینه ای افتاده بود سر ضرب میزد و آیینه رو می شکست و شعر خود را به گونه ای دیگر رقم میزد.

 از اونجایی که این آیینه رو به دیوار نصب نکرده اند و اونو داخل سینک دستشویی توسط شیر های آب مهار کرده اند دایما” قطرات آب یا بخار را روی آن مشاهده می کنی که این به تیره و تار نشان دادن تصاویر در آن کمک شایانی میکنه. تازه وقتی که این قطرات خشک میشه باید لکهای حاصله رو پاک کرد وگرنه اصلا” دیگه نمیشه توش نگاه کرد.

 گاهی اوقات دلم برای یه آیینه ی صاف و پاک تنگ میشه تا بتونم خود واقعی ام را توش ببینم. چه حکیمانه گفته اند:

المومن مرآت المومن

تا بعد خدا یارو نگهدارشما

۱-خیلی دوست ندارم در وبلاگ از مناسبتها صحبت کنم امیدوارم که به بی توجهی به ایام الله و سایر ایام متهم نشوم.

۲-چند وقته که دارم به این موضوع فکر میکنم که چرا ما وبلاگ نویسا دوست داریم افراد نظر شان را در باره ی مطالبی که مینویسیم بیان کنند. دلایلی براش پیدا کرده ام، اما به همان دلیل فوق نمی دونم چرا دوست دارم دلایل شما را هم بدونم. به نظر شما آیا وبلاگ نویسی یه جورایی ریا کردن نیست؟ چرا مهمه که چند نفر به وبلاگ سر بزنند و نظر بدهند؟ به نظرم وبلاگ نویسا تعلق خاصی نسبت به وبلاگشون پیدا میکنند. به طوریکه اکثرا وقتی به اینترنت وصل میشوند اولین جایی که سر میزنند وبلا گشونه وچک میکنند آیا نظر جدیدی اومده با نه. چرا؟

۳-دیشب برای اولین بار رفتم مرکز اسلامی لندن. فکر میکردم اینجا هم مثل ایران مراسم عزاداری بعد از نمازه ولی برعکس مراسم با نماز تموم شد وخلاصه سهم ما از این عزاداری قورمه سبزی خوشمزه ای بود که دو پرس هم از آن به ما داده شد ببریم خونه. آقا کلی دعاشون کردم چون اگه سه شب دیگه هم وضع بر همین منوال باشه این هفته از آشپزی معاف خواهم بود!!!

۴-شرکت در مراسم عزاداری اینجا هم لطف خودشو داره. فرض کن جمعه شب داری ازکنار یه سری آدم نیمه لخت که در پاپ ها مشغول عیش و نوش هستن رد میشی ، یه دفعه وارد مجلس روضه می شی!!!

۵-برای اومدن به ایران ودیدارخانواده و دوستان دارم لحظه شماری میکنم چرا که به قول شاعر:

دیگه از خستگیام خسته شدم………..

تا بعد خدا یار و نگهدار شما   

قبل از پرداختن به موضوع اصلی این پست بنا دارم از همه ی دوستانی که نظر می دهند تشکر کنم .

از مجتبی و کاظم و علی به خاطر همدردی ، از محسن سه ساله از چین به خاطر طنز زیبا ، از هادی و صالح و محمدحسین به خاطر دقت نظر و در انتها از سلام و آقا منصور هم به خاطر ارسال اشعار جالب سپاسگزارم. خیلی خوشحالم که زمینه ی ارتباط برقرار است واین موضوع سبب شده تا از شدت غم تنهایی کاسته شود.

از غریبه بیشتر از همه سپاسگزارم که صریح و رک انتقاد خود را بیان کرده، خیلی دوست دارم بدانم که منظور ایشان از تفکراتی که باعث زده شدن بچه ها از دین شده چیست؟ تا حداقل بعد از این باعث گمراهی دیگران نشویم. نمیدانم چرا هر کی انتقاد جدی داره دوست داره نا آشنا باشه. این طرف (یعنی خارج از کشور) بر عکسه. باید تفکر انتقادی داشته باشی تا تو دانشگاه راه پیدا کنی و نمره بگیری و …

میخواهم شما را کمی با کارم در کالج اسلامی لندن آشنا کنم. نکته ی مهمی که در کار جدیدم وجود دارد اینست که با اینکه در خارج از کشور مشغول به کار شده ام ولی به لطف پروردگار اگر کاری انجام می دهم ثمره اش به مسلمانان میرسد که از این جهت بسیار خرسندم. برای آشنا شدن با کالج اسلامی لندن بد نیست سری به لینک زیر بزنید:

http://www.islamic-college.ac.uk/index.htm

البته وب سایت کالج در حال توسعه است شاید بعضی قسمتهایش درست کار نکنه.

اساتید این کالج درزمینه ی مطالعات اسلامی به تربیت دانشجویان در مقطع لیسانس و فو ق لیسانس مشغول هستند. بخش آموزش از راه دور آن هم فعال است، به طوریکه حدود ۳۰ دانشجو در حال حاضر از اقصی نقاط دنیا در آن به تحصیل مشغولند.

مدرک این کالج توسط دانشگاه Middlese.x لندن داده و ارزیابی میشود.

این کالج در مقطع پیش دانشگاهی نیز فعال است و حدود ۱۰۰ دانش آموز نیز در این بخش به تحصیل مشغولند.

من فعلا در زمینه ی اداری ومالی مشغول کار شده ام و اگر خدا بخواهد از سال تحصیلی جدید دربخش پیش دانشگاهی به تدریس ریاضی هم خواهم پرداخت.

این عکس را هم که در روز جشن فارغ التحصیلی گرفته ام به خاطر گل روی سلام در اینجا میگذارم.

برای مشاهده عکس در اندازه اصلی، روی آن کلیک کنید.

تا بعد خدا یار و نگهدار شما …

امان از این هوای همیشه ابری انگلیس که اثرشو رو دلهای ما نیز گذاشته ، احساس میکنم که دلم ابری شده!

هیچ چیز در این کشور به اندازه ی پول مهم نیست ، چیزی که در زندگی من کمترین ارزشو داشته ، دچار تناقض شده ام!!

تابستونا هم سرده ، چه برسه به زمستون! منم یواش یواش دارم سرد میشم!!!

همه به نوعی دارن تلاش میکنن تا سطح رفاه مادی خودشونو ارتقاء بدن. معنویت کیلویی چند؟ نکنه منم اینجوری بشم!!!!

بارون زیاد میباره نشون به این نشون که در های رحمت بازه اما دریغ از ذره ای توجه به این نعمت و رحمت واسعه! خدا دعاهای خیس رو زودتر مستجاب میکنه!!!!!

علمشونم بدرد خودشون میخوره، من که چشمم آب نمی خوره با دانش اینا بشه کار مفیدی برا مملکتمون انجام داد، بخصوص در رشته های علوم انسانی! یکی نیست بگه پس شما برا چی رفتی اونجا؟!!!!!!

شباهم که کوتاه شده. چشماتو رو هم نذاشتی میبینی که صبح شده. خوش به حال اونایی که با این وضع باز هم حال مناجات دارن!!!!!!

موسیقی، مشروب، رقص، ص.ک.ث وتفریح از واجباتند. خودتون مستحبا تو حدس بزنین! داستان شهادت حضرت زهرا (س) رو بعضی مسلمونا باور ندارن شما از اینا چه توقعی میتونی داشته باشی؟!!!!!!!

لندن با اینکه یه شهرصنعتی تجاریه پر از فضا های سبزه اما مهم اینه که دلت سبز باشه. دلای اینجا خاکستری هستن. امیدوارم احساسمو درک کرده باشین که دلم ابری شده!!!!!!!!

پی نوشت: ازین پرت و پلا گویی های من باید حدس زده باشین که غربت کار خودشو کرده!!!!!!!!!

تا بعد خدا یارو نگهدار شما

راستش در تعریف وبلاگ آورده اند که : وبلاگ، مکانی برای انتشار افکار، خاطرات و دیدگاه های شخصی است. با آقای افشار که صحبت می کردم، قرار شد چند وقتی ایشان به تنهایی پست بدهند. الان که ایشان پنج پست متوالی داده اند، به نظرم می یاد که اگه همین روال ادامه پیدا کنه، بهتر خواهد بود. واسه همین فضای دیگه ای رو برای نوشته های خودم ایجاد کردم:

ایوانک

eivanak.wordpress.com

اما چرا ایوانک؟ به این دلیل که من همچنان خودم رو جزئی از تیم ایوان می دونم، البته ایوان باید یکی باشه و نه دو تا ، از طرف دیگه با این اوضاع و احوال قیمت ها دیگه نمی شه صاحب ایوان شد و باید به ایوانک بسنده کرد

آخرین نوشته های ایوانک را می تونید از ساید بار (نوار جانبی) ایوان هم پیگیری کنید. منتظر حضور سبز شما در ایوانک هستم …

پی نوشت: به مناسبت تاسیس ایوانک، دستی هم به سر و روی ایوان کشیدم.

یه اتاق اجاره کرده ام تو لندن و یه زندگیه کاملا ” مجردی رو تجربه میکنم. خانواده هنوز برادفورد هستند چون درس بچه ها هنوز تموم نشده وجابجا کردنشون به صلاح نیست. غم غربت کم بود جدایی از خانواده هم بهش اضافه شد.

صاحب خونمون هم یه پیره زنه به نام خانم جانسون که حسابی مخ میزنه. اطلاعات خوبی در مورد ایران داره. از شاه خیلی تعریف میکنه. اگه بخواهیم تو ضد انقلاب ها دسته بندیش کنیم سلطنت طلبه! از ملکه هم خیلی راضیه. جمعه ای از من سوال کرد این انتخاباتی که امروز داره برگزار میشه انتخابات ریاست جمهوریه؟ که براش توضیح دادم انتخابات دور دوم مجلسه. البته تو دلم گفتم بیخود نیست که قدیمیا (دایی جان ناپلئون) میگفتن “ کار کار انگلیسه “ ! دوست دارن از همه جای دنیا خبر داشته باشن.

آشپزخونه و اتاق غذا خوری مون هم مشترکه ! از اینکه میبینه من آشپزی بلدم تعجب میکنه. غذا پختن بلد نیست اما رانندگی خوبی داره درست بر عکس خانومای ایرانی ! یکشنبه ها هم حسابی آرایش می کنه و میره کلیسا.

به قول آقای ابطحی این پست ما هم : همین جوری!

تا بعد … خدا یارو نگهدار

دو روزی هست که اومدم لندن. آخه از شما چه پنهون که در کالج اسلامی لندن مشغول به کار شده ام. مثل اینکه خدا واسه ی ما اینجوری خواسته که هر جا بریم بالاخره باید از یه مدرسه ی اسلامی سر در آریم.

تو رو به جدتون اینقدر نپرسید که من بر میگردم یا نه؟ یکی رو که خیلی تو این زمینه کنه شده بود به لینک زیر ارجاع دادم دیگه ازش خبری نشد.

http://youtube.com/watch?v=AxBCy5bMRiA

این رفیقمون ” سلام “ هم که ول کن نیست. یه جورایی از کلامش بوی تهدید حس میشه! خدا رو شکرکه فضا مجازییه وگرنه چه بلایی سرمون می اومد خدا میدونه!!!!. ولی برای اینکه دلش نشکنه اشاره ای به این آیه ی مبارکه از قرآن میکنم که خصوصیات چهل سالگی را بیان میکنه. در ضمن تذکر میدهم که حدودا” سه ماهی میشه که پا به چهل سالگی گذاشته ام. خیر باشه!

وَبَلَغَ أَرْبَعِینَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَعَلَى وَالِدَیَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَصْلِحْ لِی فِی ذُرِّیَّتِی إِنِّی تُبْتُ إِلَیْکَ وَإِنِّی مِنَ الْمُسْلِمِینَ. (سوره ی احقاف آیه ی ۱۵)

طبق دستور قرآنی فوق کسی که پا به سن چهل سالگی می گذاره باید:

۱- شاکر نعمت هایی که پروردگار به او عطا کرده باشد.

۲- علاوه بر این باید شاکر نعمت هایی که پروردگار به والدین او عطا کرده نیز باشد.

۳- عمل صالحی که مورد رضایت پروردگار باشه انجام بدهد. ( مثل اینکه عمل صالحی نیز وجود داره که مرضی پروردگار نیست.)

۴- خا نواده اش را به صلاح و کار خیر دعوت کند.

۵- از کارهای بد گذشته توبه کند.

۶- اگه کسی این کارها را انجام بدهد می تواند ادعای مسلمان بودن کند.

تا بعد …. خدا یار و نگهدار

خداوند تبارک و تعالی جناب اقای مظفری نژاد عزیز رو حفظ کناد ! ایشان به مدت چهار سال در دبیرستان مفید معلم اخلاق ما بودند و البته هنوز هم استاد ما هستند اگر قابل باشیم. برای اولین بار تفاوت نثار و ایثار رو در کلاس ایشان فرا گرفتم.

ایشان می فرمودند انسان وقتی که نصف آنچه را که دارد به دیگری می بخشد نثار کرده است اما ایثار وقتی معنا پیدا می کند که تمام آنچه را که دارد به طور کامل به فرد نیازمند دیگری ببخشد و چیزی از آن برای خود نگه ندارد.

بحث خود را با این تکمله به پایان می بردند که ایثارواقعی البته زمانی شکل میگیرد که انسان به آنچه که می بخشد به طور جدی نیازمند هم باشد و این آیه ی قرآن را شاهد مثال می آوردند که:

وَیُؤْثِرُونَ عَلَى أَنفُسِهِمْ وَلَوْ کَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ (آیه ی نهم از سوره ی حشر)

یعنی دیگران را به خود ترجیح می دهند اگرچه خودشان نیازمند هستند.

حالا از شما و خودم این چند تا سوال را می پرسم:

آیا تا حالا در زندگی تجربه ی ایثار داشته ایم؟

اگر جواب سوال بالا مثبت است آخرین بار آن کی بوده و در کجا و چگونه رخ داده است؟

آیا افراد ایثار گری را می شناسیم که تمام آنچه را که دارا بوده اند در عین نیاز مندی بخشیده اند؟

پی نوشت:

۱-اصلا فکرشو نمی کردم که با اینکه مدتی بود چراغ وبلاگ نیمه خاموش مانده بود دوستان با این سرعت و حجم بالا نظر بدن. ممنونم.عزمم در نوشتن راسخ تر شد.

۲-میدونم که برای فعال باقی موندن وبلاگ لازمه که نظرات را بی جواب نگذارم ولی چه کنم که قادر به این کار نیستم لذا از همه ی عزیزانی که نظر میدهند تشکر کرده و عذرخواهی میکنم که لطف شان را بی پاسخ می گذارم.

تا بعد خدا نگهدار…